H … δυσχέρεια και το ατόπημα του 2009, πριν το … βόλι του 2012

Περίπου δυόμιση χρόνια μετά τις εκλογές του Οκτωβρίου 2009, η Ελλάδα ξαναπηγαίνει στις βουλευτικές κάλπες σε ένα εντελώς διαφορετικό σκηνικό και με το τοπίο της επόμενης ημέρας απροσδιόριστο.

Ας κάνουμε λοιπόν ένα σύντομο φλας μπακ.

Στις 2 Σεπτεμβρίου του 2009 ο – τότε – Πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής ζητάει από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια εκλογές και με τηλεοπτικό του διάγγελμα όπου επικαλείται «την δυσχερή κατάσταση της ελληνικής οικονομίας, λόγω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης …».

Μία ημέρα νωρίτερα, 40 βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας επιχειρούν να τον μεταπείσουν, αλλά η συνάντηση μαζί του δεν γίνεται ποτέ και ο ξάδελφος του και υπουργός Μιχάλης Λιάπης κάνει λόγο για «ιστορικό λάθος για τη χώρα και ατόπημα για την παράταξη».

Έχουν προηγηθεί, αρχές του καλοκαιριού (7 Ιουνίου) οι Ευρωεκλογές όπου το ΠΑΣΟΚ έρχεται πρώτο με 36,7% και η Νέα Δημοκρατία δεύτερη με 32,3%.

Σχεδόν ένα μήνα νωρίτερα, ο Καραμανλής με εντολή του στον Πρόεδρο της Βουλής Δημήτρη Σιούφα, κλείνει πρόωρα τη Βουλή, ξεσηκώνοντας θύελλα διαμαρτυριών από την αντιπολίτευση αφού μια σειρά από εκκρεμείς υποθέσεις με οσμή σκανδάλου, παραγράφονται πλέον για τα πολιτικά πρόσωπα, με βάση τον ισχύοντα νόμο περί ευθύνης υπουργών.

Οι βουλευτικές εκλογές θα γίνουν στις 4 Οκτωβρίου και τα αποτελέσματα τους φέρνουν στην κυβέρνηση τον Γιώργο Παπανδρέου, αφού το ΠΑΣΟΚ συγκεντρώνει το 43,92% και 160 βουλευτές, έναντι 33,48% και 91 έδρες της Νέας Δημοκρατίας.

Στη Βουλή μπαίνουν επίσης, το ΚΚΕ με 7,54% και 21 έδρες, ο ΛΑΟΣ με 5,63% και 15 έδρες και ο ΣΥΡΙΖΑ με 4,60% και 13 έδρες. Για λίγο μένουν εκτός οι Οικολόγοι – Πράσινοι (2,53%).

Τα νούμερα συγκρατείστε τα αφού το βράδυ της Κυριακής 6 Μαίου, τίποτα δεν θα είναι ίδιο…

Σ’ αυτές τις εκλογές οι εγγεγραμμένοι στους εκλογικούς καταλόγους είναι περίπου 16.000 περισσότεροι (9.850.802 έναντι 9.834.970).

Από αυτούς, οι 110.530 (58.825 αγόρια και 53.705 κορίτσια) είναι νέοι εκλογείς.

Οι 10 μεγαλύτερες εκλογικές περιφέρειες:

Β’ Αθήνας 1.387.295, Α’ Θεσσαλονίκης 502.911, Α’ Αθήνας 496.866, Αττικής 417.800, Β’ Θεσσαλονίκης 274.163, Αχαίας 274.036, Β’ Πειραιά 268.691, Λάρισας 250.333, Ηρακλείου 246.765, Αιτωλοακαρνανίας 246.020.

Μικρότερη όλων η Λευκάδα (29.395).

Εμιράτο η Ωραία Ελλάς

Ο ένας ψάχνει το ανέφικτο – την αυτοδυναμία δηλαδή – για να μας κυβερνήσει αφού τα χνώτα των άλλων του μυρίζουν …

Ο άλλος, αναζητεί την … αυτοδύναμη Ελλάδα και κάνει προσθαφαιρέσεις για να δει πότε βγαίνουν τα κυβερνητικά κουκιά…

Η άλλη, δηλώνει ευθαρσώς ότι δεν θέλει να κυβερνήσει αλλά να αυξήσει την … πάλη των τάξεων, οπότε δυσκολεύομαι να κατανοήσω γιατί μετέχει των εκλογών …

Ο διπλανός της με το κοκοράκι στο μαλλί, ετοιμάζεται λέει να πάει στον Παπούλια για  να πάρει την … διερευνητική κυβερνητική εντολή, συνεργαζόμενος με αυτούς που δε θέλουν …

Ο πρώην εταίρος του, αφού … παραφούσκωσε εκτός κάλπης, χτυπά μια στο καρφί και μια στο πέταλο για την επομένη των εκλογών …

Ο χέρι χέρι, αγωνίζεται εναγωνίως με τα λογοπαίγνια του να μείνει στο προσκήνιο και ετοιμάζεται να θυσιαστεί για την πατρίδα …

Ο … ανεξάρτητος, το θεωρεί δεδομένο ότι στις 7 Μάη παίρνει τη … ξιφολόγχη και εφορμά στους κατακτητές …

Οι λοιπές δημοκρατικές και μη δυνάμεις ψάχνουν στον ήλιο μοίρα και θέση στον Παράδεισο…

Κοντά σ’ αυτά, εμφανίζεται και ο … Βούδας της Ραφήνας, σαν να μην πέρασε μια μέρα, εδώ και δυόμιση χρόνια …

Κι εγώ, αναζητώ την τελευταία ικμάδα του εγκεφάλου μου, πριν λαλήσω για τα καλά …

Γιατρέ έχω κάτι ή μου φαίνεται;

Ο Εμίρης Κακομοίρης σας

Λωτοφάγοι …

Νίκος Αναγνωστόπουλος, γιος του Θόδωρου.

Παύλος Σιούφας, ανηψιός του Δημήτρη

Χρήστος Δήμας, γιος του Σταύρου

Διονύσης Παπαδόγκωνας, γιος του Αλέξανδρου

Ευαγγελία Καραμπίνα, κόρη του μπαμπά της

‘Αννα Νταϊλάκη, κόρη στου Σταύρου

Η λίστα τελειωμό δεν έχει …

Η ανανέωση του πολιτικού μας συστήματος, επιχειρείται με όρους δεκαετίας του ’50 και ’60…

Από κοντά και οι στυλοβάτες της ανόρθωσης της χώρας και της επανίδρυσης του Κράτους, τα προηγούμενα χρόνια. Παπαθανασίου, Μπασιάκος, Ρεγκούζας, Μπέζας, Δούκας, Τσιτουρίδης,  ο Συμπιλίδης για … σπάσιμο στη Ντόρα και η Άρια από ελεύθερη μεταγραφή.

Ήταν που δεν πρόκανε ο Κομανέτσης, να βάζει … κόκκινες γραμμές.

Στους άλλους  πάλι, νομίζουν ότι ψιχαλίζει ενώ η καταιγίδα έρχεται.

Φτηνή πολιτική αποπροσανατολισμού, μεταμφιέσεις, τσιμουδιά  για το θέατρο του παραλόγου τον περασμένο Οκτώβρη, κανένα φύλλο συκής για τίποτα και για κανέναν.

Αριστερά, στριμωξίδι για να πιάσουμε θέση στο στασίδι, αλλά μη μου τους κύκλους τάραττε για το προκείμενο.

Στο σωρό οι … Κολοκοτρώνηδες με τα φυσεκλίκια και οι Χρυσαυγίτες του Αγίου Παντελεήμονα …

Στη μέση ο λαός, που αρέσκεται να τον χαϊδεύουν στα αυτιά για να του κουνούν το δάχτυλο μετά …

Χώρα των Λωτοφάγων, του «δήθεν» και του «πρέπει», δικαιώνει τον Μητσοτάκη των αρχών της δεκαετίας του ’90 και ξανά – νομίζει – προς τη δόξα τραβά …

Καλό βόλι λοιπόν στις 6 του Μάη …

Η Ιθάκη του τελευταίου Μοϊκανού

Πριν μερικά χρόνια, με αποκάλεσαν ως τον τελευταίο των Μοϊκανών, όταν πάλευα και παλεύαμε με τους συναδέλφους μου, για να μείνει όρθιο το Sportime.
Πριν λίγες μέρες, φίλος, μου έστειλε μέσω fb τον ίδιο χαρακτηρισμό, προφανώς για όσα με επιμονή εξακολουθώ να πιστεύω ότι με αντιπροσωπεύουν ως άνθρωπο και ως πολίτη τούτης της χώρας.
Είμαι από εκείνους που, το 2004, είδα στο πρόσωπο του Γιώργου Παπανδρέου τη νέα πορεία που όφειλε η χώρα και οι πολίτες της να ακολουθήσουν.
Η Ελλάδα, ο ιδεολογικός μου χώρος, συνειδητά ή ασυνείδητα, αργά και σταθερά έφευγαν από τις ράγες και η πορεία τους φαινόταν προδιαγεγραμένη. Η πρώτη, στη χαμένη της ευδαιμονία και ο δεύτερος, το Κίνημα της 3ης του Σεπτέμβρη 1974, σε αλλόκοτους ιδεολογικούς τόπους.
Η χρυσόσκονη της Ελλάδας της ανάπτυξης, γρήγορα έγινε φτερό στον άνεμο, όταν το κάρο ανέλαβε η ορίτζιναλ συντήρηση στη θέση της ιμιτασιόν.
Δόμησε τον πολιτικό λόγο και τη σκέψη του, σε άλλη ρότα ο Παπανδρέου, όταν ορθώς διαπίστωσε το ξεστράτισμα. Έβαλε τις νέες συντεταγμένες, οροθέτησε το στόχο και βγήκε παγανιά για συμμάχους και συναγωνιστές.
Υπολόγιζε χωρίς τους ξενοδόχους αυτής της χώρας. Πολύ δε περισσότερο εκείνους που έγκαιρα διείδαν την απειλή απέναντι τους. Μα και από όσους βρέθηκαν δίπλα του, υποτίθεται ως δύναμη κρούσης, αρκετοί αποδείχθηκαν κατώτεροι των περιστάσεων. Το πλήρωσε αργότερα.
Ήλθε και η Ημέρα της Αποκάλυψης για τους χαμένους μας Παραδείσους. Αλλά στη χώρα των Λωτοφάγων, όπου οι μνήμες είναι κοντόθωρες, γρήγορα ο ένοχος βρέθηκε, τάχιστα τα ανακλαστικά όσων πράγματι είχαν λόγους να ανησυχούν για τις χαμένες τους Αλεξάνδρειες, λειτούργησαν.
Έπιασαν δουλειά και οι Πηλιογούσηδες της πολιτικής, οι διεφθαρμένοι ενός πολιτικού κατεστημένου συστήματος που εκμέτρησε το ζην.
Κάποιοι μάλιστα, είχαν προστρέξει να εισπράξουν από τη λάμψη του "Γιώργο άλλαξε τα όλα", το 2004.
Η ρεβάνς ήταν έτοιμη. Το τιμόνι έπρεπε να αλλάξει κατεύθυνση. Μακριά από απαγορευμένες ζώνες κυριαρχίας των κοτσαμπάσηδων αυτού του τόπου.
Ο Παπανδρέου τους πέταξε την Πρωθυπουργία στα μούτρα, την Προεδρία στα πόδια τους.
Ευγενής και προσηνής, άλλης πάστας πολιτικός όπως είναι, αρκέστηκε σε μισόλογα για το τι ακριβώς παίχτηκε τον Οκτώβρη του 2011 και τους προηγούμενους μήνες.
Υπήρξε κόσμος, δυστυχώς, που τον περίμενε έστω και την τελευταία στιγμή να μιλήσει, να βγάλει στη σέντρα όσους βυσοδόμησαν όχι εναντίον του αλλά απέναντι στην πατρίδα.
Κλείστηκε κι αυτός στο γυάλινο κλουβί που φρόντισαν άνθρωποι τιποτένιοι, χαρτογιακάδες σύμβουλοι, γιάπηδες της κακιάς ώρας. Χωρίς ιδεολογική συνεκτικότητα, χωρίς μνήμη και γνώση της ιστορίας ενός ολόκληρου χώρου που προδόθηκε από τα μέσα.
Κλονίστηκε όταν δεν έπρεπε. Όταν του ζήτησαν να φύγει. Αντί να πέσει μαχόμενος μέσα στο Κοινοβούλιο. Από εκείνους που αμέσως μετά το φευγιό του προσέτρεξαν να πιάσουν στασίδι για την πολιτική τους επιβίωση.
Οκτώ χρόνια μετά ένας κύκλος έκλεισε. Μα πολλοί κύκλοι αυτόματα ανοίγουν, για την επόμενη ημέρα. Για τη στιγμή που ο καθένας μας θα βρει την Ιθάκη του.
Ακόμη και εγώ, ο τελευταίος των Μοϊκανών ...

Παπατζιλίκι και πολιτικός ευνουχισμός

Με παπατζιλίκι και "Κούβελους" δεν κρύβονται οι πορδές... Μήνες τώρα, κρύβουν τους "Ελβετούς" γιατί λέει δεν το επιτρέπει η ... προστασία των δεδομένων.
Γνωρίζουν πολύ καλά και ΠΟΙΟΙ έβγαλαν παράνομα χρήματα έξω (πότε και πόσα) και ΠΟΙΟΙ τα έχουν καβατζωμένα και αφορολόγητα στους ... παραδείσους της ανομίας!
Με τον ίδιο τρόπο που γνωρίζουν - αυτό έλεγε η απόφαση του Οκτωβρίου 2011 - πως η ανακεφαλαιοποίηση των Τραπεζών πρέπει να γίνει με κοινές μετοχές ώστε το Δημόσιο να αποκτήσει την πλειοψηφία (130 δις συνολικά διάολε τους εγγυάται).
Αλλά όταν την πτώχευση των Τραπεζιτών και των Μεγαλονταβαντζήδων την μετατρέπεις σε πτώχευση του κοσμάκη, τότε μοιραία βαπτίζεις το κρέας ψάρι (κακό το πρώτο Μνημόνιο, καλό το δεύτερο...), βρίσκεις εξιλαστήρια για την αρένα του Λαϊκισμού και προετοιμάζεις το σκηνικό για τον ευνουχισμό των ιδεολογιών και των πολιτικών δυνάμεων.

Η ευθύνη του απλού πολίτη

H Ελλάδα δεν ξέρω αν σωθεί ή πως θα "σωθεί", αφού ο καθένας μας βλέπει τη σωτηρία κατά πως τον βολεύει.
Αλλά όλος αυτός ο κόσμος που "χτυπιέται" καθημερινά στο διαδίκτυο αναπαράγοντας ελαφρά τη καρδία ότι του πασσάρουν, ως δήθεν "έγκυρο", δεν γίνεται να μην γνωρίζει αλήθειες, που θα τον βοηθούσαν να δει τα πράγματα με περισσότερη σοβαρότητα, ρεαλισμό και καθαρότητα.
Δεν γίνεται να του "αναλύουν" το καταβαράθρωμα της χώρας και να μην του επισημαίνουν τις γενεσιουργές αιτίες.
Δεν γίνεται να στέλνουν στο πυρ το εξώτερο, πολιτικούς και πολιτικές συλλήβδην, αποσιωπόντας την ουσία και τους στόχους των πολιτικών που εφαρμόστηκαν.
Δεν γίνεται να είναι - ο κόσμος - βαποράκι κάθε τυχάρπαστου λαϊκισμού, που ισοπεδώνει την κοινωνία και διαμορφώνει συνθήκες ενός απέραντου μπάχαλου.
Δεν γίνεται να προσπερνούνται με ελαφρά πηδηματάκια και πολιτικές ακροβασίες, ιστορικά λάθη, μοιράζοντας συγχωροχάρτια λήθης.
Δεν γίνεται να φταίνε πάντα οι άλλοι και όχι εμείς, ο διπλανός και όχι εγώ, ο γείτονας και όχι ο νοικοκύρης.
Δεν γίνεται, εν τέλει, να αποδέχεται η κοινωνία, εκείνους που τον "ταίζουν" όμορφα μελάτα λόγια, κενού περιεχομένου και να μην εντρυφεί στα ενδότερα ενός σάπιου κατεστημένου, που εκτείνεται από την πολιτική λαμογιά, στη δαιδαλώδη σχέση μιντιαρχών νταβατζήδων με γαρνιτούρα επώνυμους "αναλυτές" και οικονομικής ολιγαρχίας.
Το χάλι του κόσμου, δεν έχει καμιά σχέση με εκείνους που λυμαίνονται τον πλούτο του, τον κόπο του, τον ιδρώτα του.
Το δικό του χάλι, δεν έχει καμιά σχέση με εκείνους που τον έκλεψαν και τον κλέβουν, εκείνους που μιλούν εκ του ασφαλούς με τα ευρώπουλα στην Ελβετία και τις υπεράκτιες εταιρείες, εκείνους που εκστομούν πατριωτικές κορώνες την ίδια στιγμή που απομυζούν και χρησιμοποιούν ως σανίδα σωτηρίας της παντοκρατορίας τους, τις δικές μας εγγυήσεις, τον δικό μας οβολό.
Εν πάσει δε περιπτώσει, οφείλει να γνωρίζει και να ξεχωρίζει τους πατριώτες και τους "πατριώτες",
πριν στήσει αγχόνες και στρατοδικεία, πριν γίνει το όχημα ανομολόγητων πράξεων και επιδιώξεων.


  

Μια ωραία ατμόσφαιρα ...

Ο ένας ψηφίζει ΝΑΙ εντός (Μέγαρο Μαξίμου), καταπλακώνοντας τις περίφημες κόκκινες (γραμμές) κλωστές ... Ντε Μι Σε και προσπαθεί να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα εκτός ...
Ο άλλος, τις μονές ώρες λέει ΝΑΙ, τις ζυγές ΟΧΙ, κι αυτός εντός (Μέγαρο Μαξίμου), όπου κάθεται να κάνει παρέα στον άλλο μαχητή του Λαού ... και μετά το ρίχνει στην ποίηση, τους Μπιτλς και τον κακό μας τον καιρό ...
Ο τρίτος της ...παρέας, κατατετρεγμένος πια απ' όλους, μα πολύ περισσότερο από εκείνους που όμνυαν στο όνομα του, επιμένει πεισματικά να πηγαίνει κόντρα στο ρεύμα ...
Οι μόνιμοι αρνητές των πάντων, δεν προκάνουν για τίποτα καλύτερο, πλην της διαιώνησης του μικρομεγαλισμού τους ...
Οι απέξω, αλλά άμεσα ενδιαφερόμενοι (Λαός), αυτοί που τους φλόμωσαν στην προπαγάνδα και την παραπληροφόρηση, περιμένουν την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος μπας και σωθούν ...
Γι αυτούς, μιλούν οι Ντεμπρεντέρηδες, οι Τρέμηδες, τα λαμόγια της κοινωνικοοικονομικοπολιτικής μπουρδελοκατάστασης, οι δημο(σ)κόποι και το κακό συναπάντημα ...

Μια ωραία ατμόσφαιρα, που λένε ...
 Ρε μπας και ήλθε η ώρα να ζητήσουν οι ίδιοι αυτό που τους πιπιλίζαν ως "φτου κακό" τον περασμένο Οκτώβρη; ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ!!!